Miłość bez końca Tłum.: Kierokat
Stała tam dziewczyna.
Piękna dziewczyna otoczona przez ludzi.
Jednak zupełnie sama.
Jej brat, Chris, zmarł w drugim roku szkoły.
Spędzała każdą chwilę albo z rodziną na odludziu,
albo z nosem w książkach.
Obserwowałem ją całe liceum,
czekając na idealny moment, by zagadać,
ale nigdy nie nadszedł.
Patrzyłem, jak ludzie powoli o niej zapominają.
Ona sama zdawała się znikać.
Ale nie dla mnie.
Nawet jeśli nie zdawała sobie z tego sprawy,
ja widziałem w nas możliwość.
Jade Butterfield.
Przez cztery lata ani razu z nią nie rozmawiałeś.
Na swoją obronę mam tylko to, że nikomu się to nie udało.
Jest ku temu powód. To królowa śniegu.
Nie może być kimś realnym.
Sądzisz, że nie jest prawdziwa?
Sądzisz...
Dziewczyna o takim wyglądzie i z taką kasą nie może istnieć, dobra?
Znam się na tym.
To głupie, wiem.
Wcale nie.
Chodź. Tata chce mieć zdjęcie szczęśliwej rodziny.
To którą fotografujemy?
No chodź.
Jade, zrób zdjęcie.
-Ja? -Tak, ty.
Dobrze.
Wielkie dzięki. Zrobisz dwa?
Tak na wszelki wypadek.
Dobra.
-Proszę. -Dziękuję.
-Gratulacje, kochana. -Dzięki.
To trzeba wrzucić do netu.
Nom.
Ledwo je znam.
Nie oczekiwałam, że będę na zdjęciu.
Usiądź. No dalej.
Zdjęcie rodziców może poczekać.
Obiecaj, że nie zrobisz w koledżu tego, co tutaj.
Chris był niesamowitym bratem i wszyscy za nim tęskinmy,
ale nie możesz przestać żyć.
Chciałby, żebyśmy korzystali z życia bardziej, nie mniej.
W jaki sposób ktoś się dowie, jak zabawna jesteś,
skoro przesiadujesz jedynie z rodzicami?
-Nie chcę spędzać czasu tylko z nimi. -Serio?
Ile dzieciaków się tutaj podpisało?
I nie możesz doliczyć nauczycieli.
Przestań.
Dzięki, tato.
Nie ma za co, synu. Jestem z ciebie dumny.
Dziękuję. To dużo dla mnie znaczy.
Może powinieneś kupić lampę lutowniczą, co?
-Żeby stopić lód z twojej dziewczyny. -Mace...
-Twój syn się zakochał. -Wcale nie.
-Naprawdę? -Nie.
-Jest tutaj? -Tak.
Która to?
-Jade Butterfield. -Tamta blondynka?
-Nie waż się. Nie. -Hej, Jade!
Hey, Jade!
Jade!
Jade, chcę, żebyś poznała mojego syna!
-Daj spokój! -To najwspanialszy z tutejszych dzieciaków!
Hej, chłopaki. Dajcie spokój!
Mój syn, absolwent liceum!
O, super. Dziękuję, panie Schwartz. To za dużo.
Trzymajcie się, dobrze? Okej.
Stary, idziesz do Jenny w sobotę?
Serio? Znowu?
-No weź. -Nie rób tego.
Masz pojęcie, jak twoje ciągłe zerwania wpływają na moje życie?
Strasznie mi przykro.
Energia, człowieku. Robi się niewygodnie i tak dalej, dobra?
Wróć do niej, żebym
mógł powrócić do mojej codzienności.
Mógłbyś zachowywać się porządnie?
To twoją twarz goście widzą jako pierwszą.
I wciąż wracają.
Witamy w Inn. Jak się masz?
Możesz znaleźć mi dobre miejsce?
Oczywiście. Tak zrobię, proszę pana. Zadbam o niego.
Nazywasz się Jade Butterfield.
Chodzimy razem do szkoły... Znaczy się,
chodziliśmy.
David, prawda?
Tak.
Hej, Jade.
Powinnam iść.
Dobra.
Podpiszesz się?
Pewnie.
Jade Butterfield.
Wróć do mnie.
Jestem David i cię kocham.
Moja żona weźmie miks sałat i wasz specjał makaronowy.
Moja córka średnio wysmażony stek i zupę.
Dobrze?
-Tak. -A dla ciebie?
Sądzę, że sam sobie z tym poradzę.
Wezmę hamburgera i frytki. Poproszę średnio krwisty.
Oraz piwo i colę. Tak właściwie podwójnie.
Przyjechałeś tutaj z ASU na dwa miesiące.
Spróbujmy miło spędzić czas.
Dlatego potrzebuję podwójnego, tato.
Myśleliśmy nad prezentem
z okazji twojego ukończenia szkoły.
Wiemy, że nie postaraliśmy się w święta i tak dalej,
a to nie było sprawiedliwe w stosunku do ciebie i Keitha.
Niczego nie potrzebuję.
Możemy iść na zakupy. Kupić ciuchy do Brown.
No, powinnaś coś wymyśleć,
bo inaczej skończy się na zdjęciu tego gościa.
Jest coś, czego bym chciała.
Co? Wszystko nam odpowiada.
-Przyjęcie. -Przyjęcie?
Z wszystkiego, o co mogłaś poprosić, wybrałaś akurat to?
Cóż, patrzyłam dzisiaj na dzieciaki ze szkoły
i to właśnie tam powinno zawrzeć się przyjaźnie na całe życie.
Nikogo z nich nie znam.
Oni nie znają mnie.
Przyjęcie. Myślę, że to dobry pomysł.
Cóż...
Pewnie.
-Tak, pewnie. Niech będzie.
Dawno niczego nie świętowaliśmy.
Dziękuję panu bardzo, panie Abbey.
-Cześć. -Cześć.
Chcesz, żebym poszedł po twój samochód?
Nie. No bo...
Będę wyprawiała przyjęcie z okazji ukończenia szkoły.
-Zapraszam całą klasę. -Naprawdę?
Tak trudno w to uwierzyć?
Nie. Po prostu nigdy nie widziałem, żebyś gdzieś wychodziła.
Nie wiedziałem, że...
-Mieszasz się z tłumem.
Spędziłam cztery lata liceum
próbując dostać się na kolejne cztery lata studiów.
-Nie musisz przychodzić. -Nie, chcę.
Znaczy się, chcemy.
-Chcemy przyjść. -Chcemy przyjść.
Dasz mi chwilę?
-Witamy. -Witamy w Inn.
Zaparkuj blisko. Nie w środku.
-Pewnie, nie ma spra...
No chyba nie. Hej, gościu.
Proszę. Wezmę je, ale musisz mi je podać, zgoda?
Nie podnoszę z ziemi.
Czas się nauczyć.
-Hej, hej, hej.
Lepiej sobie zasłużcie na trzy minuty w moim samochodzie, chłopcy.
-Ta, dzięki, gościu. -"Chłopcy"?
Daj mi klucze. No dalej.
Daj mi klucze.
Zdecydowanie powinniśmy zasłużyć na te trzy minuty, nie sądzisz?
Czemu mamy się ograniczać?
No właśnie?
-Idziesz? -Kradniesz jego wóz?
Nie powiedziałbym, że kradnę.
Pożyczam, technicznie rzecz biorąc.
A co z twoją pracą?
Jade, wsiadaj do auta. Jade, wsiadaj do auta.
Co?
Wsiadaj do auta.
-Co ona robi? -Nie wiem. No chodź!
Wsiadaj!
Jade Butterfield, natychmiast wsiadaj.
Gdzie wy, do cholery, byliście?
Nasi goście wariują.
Ukradłeś mój samochód.
Przepraszam. Chcieliśmy się tylko nie upewnić, że nie zostanie zaparkowany wewnątrz.
Zjadłeś burgera w moim Maserati.
To koniec. Skończyłeś.
To właściwie moja wina. Powinieneś obarczyć tym mnie.
Dobra, chcę, żeby go zwolniono.
-I to już. -Nie, to moja...
-I jego też. -To była moja wina!
-Oboje zostaniecie wywaleni, odbiorę wam pracę. -Ja go zjadłam!
To byłam ja.
Nie, ja.
Ja zjadłem burgera.
-To dla ciebie żart? -Nie no...
Próbujesz zaimponować tamtej laseczce?
Uważaj, co mówisz.
Uspokójcie się wszyscy.
Może pójdziemy do środka?
Kradzież mojego wozu nie wystarczy,
żeby rozłożyła przed tobą nogi.
O, cholera!
-To była samoobrona. -Idź stąd, David! Natychmiast!
-Co to było? -Ten dzieciak mnie uderzył!
Jade. Wszystko gra?
Przysięgam na Boga, pozwę was.
To była samoobrona.
Na Boga, pozwę go.
Jego, was, wszystkich! Całe to miejsce!
Już go nie ma, proszę pana.
Czy mój burger jest dowodem rzeczowym?
Bo chciałbym go dokończyć.
-Spadaj stąd, Mace. -Dobra, dobra.
-Przepraszam pana.
Mam nadzieję, że to już się nie wydarzy.
Bo dzwonił sędzia Dean.
Wieści szybko się rozchodzą.
To nie było nic wielkiego.
Straciłem nad sobą panowanie na sekundę, to wszystko.
Cóż, tyle wystarczyło,
a ja nie chcę znowu musieć się o ciebie martwić, David.
Dlaczego miałbym chcieć być parkingowym, skoro mogę być tutaj z tobą?
No i pewnego dnia przejmę sklep, prawda?
Spokojnie. Wciąż oddycham, partnerze.
Jasne.
-Zasłużył na to? -Tak.
Niech no zgadnę, broniłeś Mace'a.
I dziewczynę.
-Nie, nie, nie. No dalej.
Otwórz drzwi.
-No już. Leć. -Idę.
Oto i ona!
-Gratulacje, złotko! -Dziękuję.
-Mój Boże, wyglądasz przepięknie. -Dziękuję.
Twój tata mówił, że niedługo wyjeżdżasz na staż.
Za dwa tygodnie. Nie mogę się doczekać.
Ale ekscytująco.
-Wchodźcie. Pójdę po niego. -Dzięki.
Tato?
Goście przyszli.
Straciłem rachubę.
Dobrze.
Jesteś piękna.
Dziękuję.
Schodzisz?
Tak, zaraz przyjdę.
Do zobaczenia, tato.
Podgrzać ci kawałek?
Nie, dzięki. Wychodzę.
Niezły garnitur.
Masz rozmowę o pracę, czy coś?
O 19:30 w sobotę?
Już to robiłem.
Dlatego ja też.
Wiesz, twoja mama kupiła mi ten garnitur.
Z jakiej okazji?
Żeby wziąć w nim ślub.
Mogę się przebrać, jak chcesz.
Nie, nie.
Na tobie lepiej wygląda.
Idziesz na jakieś tańce,
czy coś w tym rodzaju?
Tak jakby.
Zawstydź się.
-To buduje charakter. -Jasne, jasne.
Hugh.
-Dawn, Joe, miło was widzieć. -Cześć.
-Dziękuję za przyjście -Oczywiście.
Cześć, Joe. Oj, nie powinieneś!
Ale skoro już przyniosłeś, to czemu tylko jedna?
Raymond, Tracy, dzięki za przyjście.
Klinika Mayo cieszy się, że jesteście.
Przepraszam na chwilę.
Tego chciałaś, prawda?
Tak. Jest świetnie.
-Wszystko wygląda super. -Hugh!
Chodź, rozstrzygnij nasz zakład.
Idź.
Twój kolega przyszedł.
Jade.
-Cześć. -Gratulacje.
Tak mi głupio. Nie o coś takiego mi chodziło.
Przebywasz w nieco starszym towarzystwie.
To kompletna porażka.
Myślałam, że jak wyciągnę rękę to klasy,
to zechcą tutaj być, tak jak tego pragnęłam, ale...
Jest jeszcze inna impreza.
Zapewne tam są wszyscy.
A, jasne.
Wiesz co? Wykażę się odrobiną kreatywności.
Oddział policji w Atlancie.
Witam, dzwonię w sprawie bardzo głośnej imprezy na 44 Seawall Road.
Prosiłem sąsiadkę,
Jenny, o ściszenie muzyki
i wydaje się, że jest coraz głośniej i głośniej.
A teraz... O Boże!
Wygląda na to, że ktoś sika na mojego Mini Coopera.
Trzeba coś w tym zrobić. Dziękuję.
Cześć.
Jest tutaj David?
Tak, jest w środku. Wejdźcie.
-Cholera. To twoja impreza? -Tak.
W samą porę!
-Cześć. -No chodź.
Hej. Cześć.
Cześć.
-Mam zdjąć buty, czy coś? -Nie.
-Nie? -Wchodź
Lud stopniał!
No weź.
Dzięki za przyprowadzenie ich, stary.
Nie ma za co. No i co do tego...
-Zaprosiłeś Jenny? -"Zaprosić" to za mocne słowo.
No weź, stary.
Zdradziła cię, jest jej przykro. Daj spokój.
Zniszczyłeś jej imprezę.
Cholera. Idzie.
Narka.
Udało ci się tu wszystkich zebrać, co?
Może dlatego, że policjanci rozwalili moją imprezę.
Myślę, że wiem, jak to się stało. Mój sąsiad, który jest na Florydzie,
jakoś wyczuł imprezę i zadzwonił po gliny.
Teraz wszyscy moi znajomi są na przyjęciu Jade Butterfield.
Dziewczyny, która zachowywała się w liceum jakbyśmy nie istnieli.
Czy to ma dla ciebie sens, David?
W każdy weekend coś organizujesz.
Co za różnica?
Co się dzieje? Co to za dzieciaki?
David to zrobił. Czy to nie wspaniałe?
A kto to?
Kolega Jade. Jest tam.
-To parkingowy! -Co?
To dzieciak, o którym mówiłem ci w restauracji.
Jade jest szczęśliwa. Impreza to świetny pomysł.
Hugh, proszę.
Hej! Cisza! Cisza!
Dobra. Wszyscy dobrze się bawimy,
a będzie jeszcze lepiej,
bo zagramy w grę,
gdzie każda para musi wyciągnąć tytuł piosenki z kapelusza
i ma pół godziny na wymyślenie choreografii. Okej?
Hej, co masz na myśli przez "choreografię"?
Wszystko gra. Spodoba ci się.
Sabine, przepiękna, proszę.
Nasza piosenka to coś wielkiego, romantycznego,
powinniśmy więc chyba wykonać sporo figur łyżwiarskich.
Figur łyżwiarskich?
Pokaż mi.
O tak.
Nie chcesz tego robić?
Nawet odrobinę?
Dasz mi rękę?
-Nie. -No weź.
Serio?
Daj rękę.
No dalej.
Robiłam to na występie baletowym w trzeciej klasie.
Dobrze wychodzi.
Zostało dziesięć minut.
Działa?
Grasz na zwłokę, co?
Nie.
Po prostu lubię auta. Przyrzekam.
Mój tata wieki próbuje naprawić gaźnik.
Ale jak dotąd zero szczęścia.
To jego?
Nie.
Należał to mojego brata, Chrisa.
Mama chce go sprzedać.
Smutno jej przez to, że tak stoi na podjeździe.
Dobra.
Może i gram na zwłokę.
Może powinniśmy
poćwiczyć.
Do tańca w rytm Salt-N-Pepa trzeba pewnego rodzaju zaufania.
Mam na myśli bardzo odważną osobę.
A my mamy tutaj takie dwie.
Mace i Gwen. Chodźcie.
Dziękuję wam za to.
A teraz jakaś Jade Butterfield i jej nowy kolega.
Rękę mu podajcie, ale nie wasze kluczyki od auta. David!
O tak, David!
Widzę cię!
O rany! Co to ma być?
Chodź za mną.
Gdzie idziemy?
Uspokójcie się wszycy. To tylko chwilowy brak prądu.
Chciałem cię pocałować od dziesiątej klasy.
Nie wytrzymam minuty dłużej bez powiedzenia ci tego.
Dobra!
Po pierwsze, chciałem przeprosić za prąd.
Wygląda na to, że nasz dom się buntuje
przez dzisiejszą ilość osób.
Ale co ważniejsze, chciałbym wznieść toast.
Jesteśmy tutaj wszyscy z powodu mojej córki, Jade,
dziewczyny, która dostarcza naszemu życiu tyle światła,
aż można powiedzieć, że tylko go potrzebujemy.
Jade, gdzie jesteś?
Cholera.
Jade. No chodź.
Może da sobie spokój.
No dalej, Jade.
Złapani!
O cholera.
No chodź.
Stań tu.
Mam szczęście,
że jestem twoim ojcem.
I wszystko, na co tak ciężko pracowałaś...
Na pewno ciężko pracuje.
urzeczywistnia się.
Za Jade.
Serio?
Okej. Ale wieczór.
Ale wszystko, co dobre, musi się kiedyś skończyć, więc...
I to był znak.
Zamówimy wam taksówki, Hulu...
-Uber. -Tak, Uber.
Ci, którzy prowadzą, niech zachowają bezpieczeństwo.
-Koniec imprezy. -Koniec imprezy.
Ty musisz być David.
Tak, proszę pana. Miło mi poznać.
Mogę cię odprowadzić?
Pewnie.
Słyszałem, że próbuje pan naprawić wóz.
Zamierzasz go ukraść jeśli tak?
Racja, parkingowy.
To była jednorazowa wpadka. Obiecuję.
Bawił się pan dobrze?
Cóż, powiedzmy, że wolałem początek.
Naprawdę szanuję pana córkę.
Prawda jest taka, że chciałem ją tylko uszczęśliwić.
Myślę, że jest niesamowita.
Dobranoc.
Było zabawnie, co?
Idę do pokoju.
Muszę iść.
-Cześć. -Cześć.
Ostatni.
Dzięki.
Cześć.
Wszystko gra?
Niefajnie.
Dostałam wiadomość.
Próbowałem wymyślić coś, co mogę zrobić dla twojego taty,
widząc, że nie spodobało mu się to w szafie tak bardzo, jak mi.
Nie musisz tego robić, David.
Muszę.
Mam coś w tamtym pudełku.
Jade.
Przepraszam.
Rozmawiałem z doktor Fitzgerald.
Umówiliśmy was na śniadanie
na ranek, kiedy zaczynasz.
Żebyś mogła spędzić z nią trochę więcej czasu.
Okej.
Wszystko załatwione z akademikiem?
Wprowadzam się w następną niedzielę.
Co ty tutaj robisz?
-Odejdź od samochodu. -Przestań.
Spójrz, działa.
Stary gaźnik się zużył.
Miałem odpowiedni w sklepie,
więc pomyślałem, że chciałbyś usłyszeć znowu jej warkot.
To niesamowite! Co zrobiłeś?
-To nic wielkiego. -Dziękuję.
Nie sądziłam, że znowu usłyszę ten dźwięk.
Jade powiedziała mi, ile znaczy dla pana ten samochód.
Próbowałem coś wymyślić,
widząc jak, no wie pan,
nie ułożyło się między nami zeszłej nocy.
Zeszłej nocy.
Kiedy wyszedłeś z szafy z moją córką.
Tato, zrobił to dla nas.
To bardzo miły gest, David.
Może dołączysz do nas na kolacji?
Nie chodziło mi o zaproszenie.
Powinienem iść do domu i się wykąpać.
Możesz to zrobić tutaj. Muszę się przebrać.
Nie chcę przeszkadzać.
Nie będziesz, naprawdę.
Tato, proszę.
Tak, dobrze. Pewnie.
-Świetnie. -Chodź
Możesz o tym nie wiedzieć, David,
ale Jade idzie w ślady jej ojca
i zapisuje się na zajęcia przygotowujące do studiów medycznych jesienią.
A skoro mam nadzieję na specjalizację w kardiologii,
pomyślałem, że najlepszym sposobem świętowania jest podarowanie pamiątki rodzinnej.
Żadnych prezentów, tato. Dałeś mi ich wystarczająco.
Należał do twojego dziadka.
Należał do mnie.
Miał być Chrisa, a teraz jest twój.
To zbyt wiele. Dziękuję.
Cóż, sądzę, że zasługujesz na to za dostanie się na zajęcia do Brown.
Nie wspominając o stażu z doktor Fitzgerald.
Staż? Nic o tym nie mówiłaś.
Bo to nic wielkiego.
A jednak.
W sensie, będzie wyjeżdżać i spędzać raczej sporą ilość czasu...
Też muszę powiedzieć o swoim kierunku.
Nie jest tak luksusowy jak ten Jade, ale musiałem coś wybrać, więc wyszło na...
Komunikację.
Zawsze się zastanawiałem, co to oznacza.
To nauka o naszym porozumiewaniu się.
No wiesz, zawsze możesz zmienić kierunek, jeśli nie będzie miało to sensu...
Dobra, David. Twoja kolej.
Nadchodzi. Śledztwo.
Wszystko gra. Jeśli ja zaliczyłam, to tobie też się uda.
Keith, zaliczyła? Wciąż nie nazywa cię swoją dziewczyną.
Dobra, David, wiemy, że ten twój akt wielkoduszności
był jedynie z uwagi na moją córkę, więc...
Chciałbym się po prostu wiedzieć o tobie coś więcej,
niż to, że umiesz naprawić samochód.
Jestem pewny, że to nie twoja najlepsza umiejętność.
Może jednak tak.
A co z planami na przyszłość? Gdzie idziesz na studia?
Nie idę.
Nie czujesz, że tego potrzebujesz?
Tego nie powiedziałem. Podszedłem do testów.
No cóż...
Nie pozwól, by to cię zniechęciło.
Nie wszystkim testy idą dobrze.
Miałem 2090 punktów.
Dobra robota.
To niesamowity wynik, David.
Z takim możesz dostać się na UGA.
Może i tak, ale lubię pracować w warsztacie taty.
Mu też się to podoba.
I nie ma w tym nic złego.
Nie potrzebuję wiele.
Ciepłe łóżko, czyste skarpetki, mleko w lodówce.
Miła dziewczyna, dla której się wraca do domu.
Współczesny romantyzm. Rozumiem.
-Mogę dać ci radę? -O nie, Hugh.
Przemawiając jako ktoś żonaty od ponad dwóch dekad.
Miłość jest wspaniała,
ale to nie jest wszystko, czego potrzebujesz.
Trzeba mieć ubezpieczenie na życie,
opiekę medyczną i coś tak nieromantycznego, jak kredyty hipoteczne.
Rozumiem.
Jestem pewny, że kiedyś będę miał to wszystko,
ale sądzę, że miłość przychodzi pierwsza, wie pan?
Bo w końcu, co jest od niej ważniejsze?
Tlen.
Zamknij się, Keith.
Widziałem ją na własne oczy.
Wiem, kiedy tam jest,
a kiedy nie.
Więc byłeś wcześniej zakochany.
Nie, nie.
Ale moi rodzice tak.
Poznali się w liceum i to miało sens.
To właśnie chcę odnaleźć. Prawdziwą miłość.
Taką, o którą walczysz, stawiasz zawsze na pierwszym miejscu.
Taką, która sprawia, że chcesz być lepszy i bardziej się starać.
I nie z byle jaką dziewczyną.
Z tą jedyną.
I gdy już ją znajdę,
to będzie to wszystko, czego potrzebuję.
Bezdomny i zakochany.
Brzmi świetnie.
Może powinienem był powiedzieć, że idę na studia.
Tak.
Mam nadzieję, że ją znajdziesz, David.
Dziękuję. Tobie i Hugh się udało.
Tak.
Za miłość.
Tak, za miłość.
-Za miłość. -Za miłość.
Za miłość.
Uważam, że to, co powiedziałeś, jest inspirujące.
A natchnienia brakuje w dzisiejszych czasach.
Jade mówiła, że jesteś pisarką.
Byłam.
Napisałam jdną książkę, ale potem życie stanęło mi na drodze, więc...
Nigdy wcześniej nie spotkałem pisarza.
Gdybym miał twoją książkę, podpisałabyś ją dla mnie?
Pewnie.
-Dzięki. -Dziękuję.
Dobranoc, David.
Dziękuję, proszę pana.
-Dobranoc. -Dobranoc
David!
Poczekaj, aż zgasną światła.
Wyjeżdża za dwa tygodnie. Myślisz, że co on chce z nią sobie ułożyć?
Zakochał się.
Nie jest na to gotowa.
Oczywiście, że jest. Ma siedemnaście lat. To jej czas.
Nigdy nie wyrażała tym żadnego zainteresowania.
Nie do końca jej na to pozwoliłeś.
Więc co mam zrobić?
Powinienem ją zachęcić do zakochania się, żeby skończyła ze złamanym sercem?
Tak, powinieneś.
Myślę, że byłaby w tym świetna.
Ja byłam.
Nie mów, jakby chodziło tutaj o nas.
Uważaj.
Trzęsiesz się.
To z podekscytowania.
Nie musimy tego robić.
Chociaż bardzo tego chcę,
to mogę poczekać.
Nie chcę czekać.
Chcę poczuć to z tobą.
Szybko.
Do kogo piszesz?
To niebywale niegrzeczne po tym, co właśnie zrobiliśmy.
Co zamierzasz robić codziennie do końca lata?
Więc...
Nie musisz być niedługo w warsztacie?
Raczej powinienem pójść, nim wszyscy się obudzą.
Teraz jest mój. To twój pierwszy prezent dla mnie.
Pamiętam go.
Naprawdę?
Tak.
Byliśmy w siódmej klasie, gdy był w najstarszej klasie.
Dobry był z niego gość. Pamiętam.
Był.
Jak to jest go stracić?
Tata nas uratował.
Gdy u Chrisa zdiagnozowano raka, przestał pracować, by się nim zająć.
Bez niego byśmy tego nie przetrwali.
I teraz układa nam się dużo lepiej.
Jestem szczęściarą.
Rany niektórych rodzin nigdy się nie goją, a nam idzie tak dobrze.
W porządku, jeśli nic z tego nie jest prawdą.
Ale to prawda.
Wiem. Tylko mówię.
Poszerzone komory.
Kardiomegalia.
Przebieg leczenia?
Sprawdzić nerki pacjenta. Może mieć ich niewydolność.
Dobrze.
Możesz zostać na następny zabieg.
Mam angioplastykę o 14:00.
Mam plany.
Przepraszam.
Czy on wie, że
to skończy się w kilka tygodni?
Bo wczoraj na kolacji na to nie wyglądało.
Oczywiście, że wie.
Myślałem, że mamy na to całe lato.
Wiem, ale konkurencja jest zbyt duża. Nie mogę odpuścić.
Powiedz coś.
Nie obchodzi mnie to.
Naprawdę.
Nie obchodzi mnie, czy mamy dziesięć dni, tydzień, czy jeden dzień.
Chcę, żebyś spędziła je ze mną.
A jeśli zechcę?
Obiecuję ci,
że będzie to najlepsze dziesięć dni twojego życia.
Częstujcie się!
Zostały dwa dni.
Lepiej żebyś miał coś niezwykłego w planach.
Może mam.
Też cię kocham.
Nie chcę wyjeżdżać. Powiedz, żebym została.
Chciałbym, ale...
Nie dbam o staż.
Chcę być z tobą przez lato.
-Naprawdę? -Tak.
Więc zostań.
Zostań.
Późno wróciłaś.
Jestem zmęczona, tato. Proszę cię.
Mogę zapytać, dlaczego się rozpakowujesz?
Dzwoniłam do doktor Fitzgerald.
Nie podejmę stażu.
David cię do tego namówił?
Nie. To była moja decyzja.
Ten staż to twój bilet do szkoły medycznej.
To nie coś, co możesz sobie po prostu odpuścić.
Wiem. Ale jestem przyszłym pierwszakiem
i mam cztery lata na znalezienie kolejnego "biletu".
Nadstawiłem dla ciebie głowy.
Przepraszam. Mam jednak prawo zmienić zdanie.
Czyli nie ma to nic wspólnego z Davidem?
Nie.
Więc co się dzieje?
Rozmawialiśmy. To nie ma sensu.
Może chcę spędzić z nim więcej czasu.
Kochanie.
Musiałeś się tak kiedyś czuć.
Z mamą?
Tak, ale to nie stało się już po zakończeniu liceum.
Byłem po szkole medycznej, gdy między nami zrobiło się poważnie.
Mnie tam nie ma.
-Cóż... -Jestem tutaj
i nigdy nic takiego do nikogo nie czułam.
Myślałam o tym, śniłam.
Nie sądziłam, że to kiedykolwiek się wydarzy.
A jak już się stało,
to potrzebuję więcej czasu.
Ze wszystkich powodów,
poświęcasz coś, na co tyle pracowałaś,
dla chłopaka.
To nie w twoim stylu.
Co się dzieje?
Jedziemy do domku nad jeziorem.
Ubierz się. Twój kostium kąpielowy jest jeszcze w suszarni.
Na weekend?
-Cześć, Jade. -Cześć.
Nie wiem.
Spakuj się na kilka tygodni.
Zaczyna się twój wyrok.
Słyszałem o stażu.
Miło wiedzieć, że nie tylko ja zawodzę tatę.
Nie mówiłeś, że tam jedziemy.
Myślę, że tego potrzebujemy, Jade.
Musimy spędzić trochę czasu razem, jako rodzina.
Sądzę, że się od siebie odsuwamy. {?}
Nie chcę jechać! Wiesz o tym!
Nie mogę zostawić teraz Davida!
Jedziesz do domku nad jeziorem ze swoją rodziną
i nie będę więcej wysłuchiwał żadnych narzekań na ten temat.
Idź po swoje rzeczy.
Hej. Gdzie byłeś?
Z Jade. A co, tęskniłeś?
Pewnie. Przez większość nocy wypłakiwałem się w poduszkę.
UGA?
Nie wiedziałem, że myślisz o pójściu na studia.
Do niedawno o tym nie myślałem.
Student. Mogę to sobie wyobrazić.
Sądzisz, że masz szansę?
Mama Jade napisze mi list polecający.
No i kiedyś tam pracowała, więc...
Wciąż będę pracował w warsztacie.
Podoba mi się ten pomysł.
Zastanawiałem się, jak mógłbym pozwolić sobie na wcześniejszą emeryturę.
Czekaj chwilę. Mam klucz.
Ktoś chce popływać?
Nie, jesteśmy głodni. Zabieram Sabine do miasta.
Przywieźć coś?
Nie, nic nie potrzeba.
-A poczucie humoru? Może Jägermeister?
Chcesz coś?
Nie.
Popływam z tobą.
Otworzę.
-Hej. -Dzięki Bogu, że tutaj jesteś.
-Hej. -Cześć.
-To dla ciebie. -Dziękuję.
Bardzo dziękuję za zaproszenie.
Macie piękny dom.
-Niesamowity, co? -Co ty tutaj robisz, David?
Jade mnie zaprosiła.
Keith zaprosił Sabine, nie rozumiem, w czym problem.
W tym, że to miała być wycieczka rodzinna.
Przepraszam, ale zaproszenie go nie było częścią planu.
Nie wiedział?
W porządku, David.
-Im nas więcej, tym lepiej. -Wcale nie.
Hugh, proszę.
Jest tutaj i nie chcę, żeby wyjeżdżał.
To nie zależy od ciebie.
Właściwie to zależy.
Jest moim gościem i zostanie.
Jade stała się kobietą.
Nie powiedziałaś ojcu?
Nigdy mi tego nie wybaczy.
Przejdzie mu, obiecuję.
Teraz masz idealną okazję, żeby pokazać mu, jak wspaniały jesteś.
Co robisz?
Chodź.
No chodź!
Serio?
Rozbieraj się.
No dalej.
Szybko!
Nie poznaję jej.
I wiesz, że przed poznaniem go nigdy się tak nie zachowywała.
Sądzę, że dobrze postępuje.
Zrezygnowanie ze stażu to dla ciebie coś dobrego?
Nie martwiło cię, że nie poznaje
smaku życia?
Ostatnie dwa lata spędziła przy nas albo z nosem w książce.
Zasługuje na to, by zabawić się tego lata.
Była w żałobie po bracie.
Nie możesz od niej oczekiwać, żeby chodziła co weekend na pidżama party.
Dobrze wiem, po kim była w żałobie.
Utraciła swoje młodzieńcze lata i teraz je odzyskuje.
Tak, z obcym.
Nic o nim nie wiemy.
Ona się zakochuje, Hugh.
Kiedy ostatni raz widziałeś ją taką szczęśliwą? No kiedy?
Nie wiem.
Czy to jest coś, co chcesz zakończyć?
Muszę coś powiedzieć.
Chcę przeprosić Davida.
Może jednak nieco przesadziłem, gdy przyjechałeś
i przepraszam za to.
Nie ma za co.
Może zaczniemy od nowa?
Tak, byłoby świetnie.
Super. Na zdrowie.
Dzięki, tato.
To było piękne.
Ktoś chce jagody?
Mamo, David przeczytał twoją książkę.
-Bardzo mi się podobała. -Świetna z niej pisarka, nie?
Może poczujesz się gotowa na napisanie kolejnej.
-Powinnaś. -No, może.
Przypomniałaś mi, jak bardzo kocham czytanie
i jak wiele muszę jeszcze zrobić.
Będziesz miał jeszcze więcej książek do przerobienia
na Uniwersytecie Georgii.
Myślisz, że mam szansę?
No jasne. Z twoimi wynikami?
I jeszcze listem od mamy. Uwielbiają ją tam.
Składasz podanie na studia?
Tak. Tak.
Na drugi semestr. Mam taką nadzieję.
Puk, puk.
Cześć.
Nie wiedziałam, że Dawn jest tutaj.
Ja tez nie.
-Hej. -Cześć.
Jak się macie?
To koleżanka z pracy Hugh.
Chyba spotkałem ją na przyjęciu.
Wiecie co? Czuję się zainspirowana.
Pójdę napisać ten list.
-Chcesz zrobić coś zabawnego? -Jasne.
Raz, dwa, trzy!
Potrzeba nam więcej zimnych ogni!
-Co? Potrzeba nam więcej zimnych ogni!
Pójdę po nie.
Górna półka w garażu.
Co?
-Co?? -Usłyszałaś coś?
-David, znalazłeś je? -Co?
-Nie, skończyły się. -Niemożliwe.
Powiedziałem, że się skończyły, dobra?
Okej. Rany.
Wcześnie wstałeś, David.
Dzień dobry.
Tak, dobry.
Słuchaj, myślałem nad małą przejażdżką łódką.
Wezmę tylko kawę.
Zrobię ci jedną na wyjście.
Poczekam na Jade.
Będzie jeszcze spała przez kilka godzin.
Ma to po matce.
No chodź, będzie zabawnie.
Pięknie, prawda?
Kupiliśmy to miejsce w 1996,
a dzieci były wtedy takie...
Trochę trującego bluszczu, natłok komarów, ale i tak uwielbiam to miejsce.
Nieważne, co stanie się w naszym życiu,
możemy tu po prostu przyjechać i nic nie wygląda już tak źle.
Taki był przynajmniej plan.
Nie musisz tego robić.
Możesz po prostu zapytać mnie o zeszłą noc.
Zeszłą noc?
Ty i kobieta, z którą pracujesz.
Nie mam pojęcia, co sobie wymyśliłeś na podstawie tamtej scenki.
A ja wiem.
Wiem dokładnie, co widziałem.
Na twoim miejscu bym uważał, David.
To poważne oskarżenie.
Nie powiem Jade.
Jeśli dlatego mnie ze sobą zabrałeś.
Ale powiem ci coś.
Gdyby się dowiedziała, to by ją zabiło.
Nie ma o czym mówić.
Ale pożałujesz, jeśli nadal będziesz się tego trzymał.
Rozumiesz?
Milczałeś przez cały dzień.
Wszystko gra?
Tak. Jestem po prostu zmęczony.
Tata w końcu się do ciebie przekonuje, co?
Też cię porównuje do Chrisa?
To nic. Po prostu ma ciężki okres w życiu.
Nie, tylko teraz.
Jest dupkiem. Po prostu nie może dłużej tego ukrywać.
I Chris nawet nie wiedział, czym jest impreza bractwa!
Komunikacja? Czy to nie dla instruktorów jogi?
Stan Arizona? A czemu nie alkoholik naczelny?
Jezu Chryste, Keith!
Nie mogłeś się lepiej postarać?
Możesz coś po prostu zrobić?
W porządku. Ja nie...
Nie dbam o to. To nie ma znaczenia.
Nigdy nie będę jak on.
Dzieci pojechały do miasta. Chcesz obejrzeć film?
Muszę podzwonić.
Mówi doktor Butterfield, proszę z detektywem Suttonem.
Jest pacjentem.
Hej. Co jest?
Tęskniłam za tym.
Bądźmy dzisiaj młodzi i głupi.
Załatwione.
Chodź.
Hej! Co tutaj robisz?
Wiedziałbyś, gdybyś zadzwonił.
Słuchaj, byliśmy na łodzi.
Imprezowaliśmy bez przerwy przez pięć dni.
-Tęskniłem za tobą, stary. -Ja za tobą też.
A co ze mną?
Ciebie też dobrze widzieć.
To koniec tej imprezy. Idziemy stąd.
Powinniście dołączyć.
-Gdzie? -Do zoo.
Zakradniemy się, gdy je zamkną,
trochę się upalimy
i spędzimy czas z dziką naturą.
No dobra, strasznie się upalimy.
Zaufajcie mi, nie istnieje nic podobnego.
Chyba tutaj zostaniemy, stary.
Nie, chcę iść. Możemy?
Nie. Zostaniemy tutaj.
Co? Chodźmy. No weź.
Chce iść.
Droga Helen,
ten list może ci się wydać nieco niekonwencjonalny,
ale to wydaje się pasować do Davida.
Trudno to wyrazić słowami,
ale jego obecność ma wpływ nie tylko na moją córkę,
ale także całą rodzinę.
Wiesz, że nie musimy tego robić.
W porządku. Chcę.
Charlie!
-Co jest? -Co tam, koleś?
To mój kolega, Charlie.
Odwraca wzrok za każdym razem, co nie?
Cześć.
Panie i panowie, witam w moim zoo.
Jest wypełniony taką ilością światła i miłości,
że nie wierzę, iż nie przełoży się to na świetlaną przyszłość.
Pięćdziesiąt!
Po prostu...
Gotowi, czy nie, nadchodzę.
wywołał coś u nas wszystkich.
Śmiech u mojego syna.
Biegiem!
Przebudzenie u mojej córki.
Nie!
Pragnienie u mnie.
Pragnienie czego?
By znowu kochać.
Jade niedługo wyjeżdża.
Możemy iść gdziekolwiek, zacząć od nowa.
Pamiętam, kim jesteś.
Kim my jesteśmy.
Ty też się w nim kochasz?
Oczywiście, że nie.
Podoba mi się sposób, w jaki kocha naszą córkę.
Wciąż cię kocham.
To dobry list.
Wyślę go jutro po basenie.
Nieźle!
Chodźmy.
To niesamowite.
Chcę na tego.
-Szaleństwo. -Niesamowite.
-Gwen, chodź tutaj. -Super.
Dorwę cię.
911. W czym mogę służyć?
Cześć.
Właśnie widziałam, jak jakieś dzieciaki włamują się do zoo w Lakeview.
O tak!
Miłość wisi w powietrzu, Davey.
Co to za uśmieszek?
Myślę o poproszeniu Sabine o rękę.
Jade wie?
Nikt nie wie.
Jeszcze godzinę temu o tym nie wiedziałem.
Gratulacje.
Tata pewno spróbuje mi to wybić z głowy
i pewno mu się uda, ale teraz...
Oświadczasz się.
Oświadczam się. I mam nadzieję na wspólną ucieczkę.
Naprawdę cieszę się, że tutaj przyjechałeś, stary.
Dzięki.
I cieszę się, że jesteś z moją siostrą.
Nie widziałem jej takiej szczęśliwej od czasu, gdy Charlie jeszcze żył.
Hej, Mace! Co to?
Cholera, gliny. Spadamy stąd.
No dalej, ruchy!
Musimy się stąd wydostać.
-Szybko. -Ruchy!
-Jade, Sabine, chodźmy. -Mace.
-Co? -Weź ich ze sobą.
-Że co? -Nie mogą jej złapać. Weź ich ze sobą!
-Nie! -Jade, no chodź!
-Chodź z nami, David! -Ruchy!
Ruchy!
No dalej!
Tam jest!
Hej! Tutaj!
Chodź, Sabine.
Zatrzymaj się!
Szybko!
Pospieszcie się!
Chodź tutaj!
Zatrzymaj się!
Ręce do góry!
Mamo, obudź się.
Jade.
Jade, co się dzieje?
Co się stało?
Był powód, dla którego nie zaprosiłem tutaj Davida.
Wiem, ale to dzięki niemu nie siedzę w więzieniu.
Nie, to przez niego się zmieniłaś.
I to nie na lepsze.
Nie pójdziesz go odebrać, Hugh?
Dowiedziałem się o nim kilku rzeczy.
To nie jego pierwsza noc w więzieniu.
Nigdy go nie znaliśmy i nie wiedzieliśmy, do czego jest zdolny.
Grzebałeś w jego przeszłości?
Słusznie. Nie pomyślał nad podzieleniem się tym z tobą, co?
Jestem pewna, że istnieje ku temu dobry powód.
Tak, jest kryminalistą.
I dlatego jest z kratami.
To może go kosztować studia, przyszłość.
On nie ma przyszłości, Jade.
I przez niego ty też nie będziesz jej miała.
O takiego faceta chcesz walczyć?
Tak! Nie dbam o jego przeszłość.
Nic, co powiesz, nie zmieni moich uczuć do niego.
-Mamo, proszę! -To niedorzeczne.
Dzwonię na posterunek. Przestań.
Anne.
Proszę, tato.
Wyciągnij go.
Kocham go.
Pod jednym warunkiem.
Cokolwiek.
Chociaż cieszę się, że cię widzę,
miałem nadzieję, że będzie to ktoś inny.
Przepraszam.
Zwrócę pieniądzę. Obiecuję.
Nie martwię się o nie.
Gdzie Jade?
W domu.
Wiedziała, że tylko wszystko utrudni swoim przyjściem.
Zabieram cię do twojego samochodu, David.
Nie wracasz do domku nad jeziorem.
Czekaj chwilę. Co masz na myśli?
To koniec twojego związku z moją córką.
Czas pozwolić jej odejść. Pozwolić osiągnąć sukces, na jaki zasługuje.
Ona tego chce, czy ty?
Nie przyszła cię odebrać, prawda?
Sam ją zapytam.
Podejmuje staż.
Zdecydowała rano.
To tylko letni romans.
Nie żadna prawdziwa miłość.
Nie będziesz mnie pouczać, czym jest prawdziwa miłość.
Nie masz pojęcia, co dzieje się w moim małżeństwie.
Nie.
Nie mam.
Ale wiem, że masz niesamowitą rodzinę.
Widzę jak się z nimi obchodzisz. Nigdy nie traktowałbym tak Jade.
Powiedz, jakbyś ją traktował, David?
No dalej, mów.
Jak ten dzieciak z raportu policyjnego?
Przeprowadziłem małe śledztwo.
Myślisz, że kogoś takiego chcę dla mojej córki?
To było dawno temu. Nie jestem taki.
Już bym pomyślał, że nauczyłeś się na dawnych błędach.
Bo twój ojciec na pewno.
Nie mów o nim.
Z tego, co słyszałem, wynika, że świetny z niego gość.
Ciężko pracuje, zapewnia ci dach nad głową, stara się jak może.
Ale twojej matce to nie wystarczało, prawda?
Nie masz nic.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Pewnego dnia wróciłeś wcześniej ze szkoły, a w domu był inny facet.
I co zrobiłeś?
Pobiłeś go.
Tak bardzo, że został zabrany przez karetkę.
On wylądował w szpitalu, ty w poprawczaku,
a matka odeszła.
Wiesz, czym jest ta miłość, o której mówiłeś na kolacji?
Nigdy jej nie posiądziesz. Ona nie istnieje.
Twoja historia skończy się tak samo jak twoich rodziców.
Jade się tobą znudzi.
Tak jak wtedy matka.
Jak sobie poradzisz,
gdy to się znowu stanie?
Bo tak będzie.
Nieważne, ile będziesz próbował.
Nie zdołasz jej przy sobie zatrzymać.
Dostanie się do Brown.
Spotkać kogoś takiego jak ona,
mądrego, z przyszłością
i wyjedzie.
Nie będzie się za sobą oglądała.
Wiesz dlaczego?
Bo nie jesteś wystarczająco dobry.
Jesteś jak twój ojciec.
Dziękuję, Davidzie.
Wykiwałeś całą moją rodzinę.
Ale nie mnie.
To prawdziwy ty.
Taki naprawdę jesteś.
O mój Boże!
Co się stało?
A jak myślisz? David stracił nad sobą panowanie.
Próbowałem go odepchnąć, ale...
Nie wierzę ci.
Spójrz na mnie.
Stracił nad sobą panowanie.
Powiedziałem mu, że wyjeżdżasz...
Powiedziałeś? Dlaczego to zrobiłęś?
Bo ty byś nie na to nie zebrała.
Czas, by poznał prawdę.
Jade, co...
Nie.
Uderza z prawej, uderza z lewej.
Zagnał Hugh Butterfielda w róg.
Co zrobi?
Uderzyłeś jej tatę?
To pokręcone, nawet jak na ciebie.
Nie powinieneś był nas tam zabierać tamtej nocy.
Beznadziejnie, że zostałeś złapany, ale to nie moja wina.
To było głupie, Mace, dobrze o tym wiesz.
Było zabawnie.
Nim zrobiło się głupio.
Ale było.
No weź stary, robiliśmy takie rzeczy cały czas.
Tak, ale wtedy nie miałem nic do stracenia.
To co, teraz też wybierasz się do Brown?
O, super. Zaprosiłeś Jenny.
Myślisz, że jak duża jest nasza łódź?
Wciąż ją obchodzisz, dobra? Jak nas wszystkich.
Wiem, że zgubiłeś się w tym całym świecie Jade.
Ale bez niej miałeś lepsze życie.
Warto o tym pamiętać.
Hej.
Brzmi, jakbyś miał ciężką noc.
Tak.
Gdzie Jade?
Nie chcę o tym mówić.
Nie przyszła cię odebrać?
Daj spokój, dobra?
Jestem tutaj jako przyjaciółka. Nikt więcej.
No dalej.
Przesuń się.
David, daj spokój, to musiało się tak skończyć.
Dziewczyny takie jak Jade Butterfield
myślą, że są dla was rozrywką.
Ale zabawne,
mądre dziewczyny jak ja,
wiedzą, jakimi są szczęściarami.
Jade.
Jade, zatrzymaj się.
-Nie zabrało ci to dużo czasu, co? -Posłuchaj mnie.
Mace zadzwonił po Jenny, okej?
-Nie ja. -Co?
To prawda. Uderzyłeś go.
Nie wiesz, jaki jest.
Co to ma znaczyć?
Że na to zasłużył?
Co zrobił?
Powiedz mi.
Poczekaj, Jade, proszę.
Musisz mi zaufać.
Jak? Powiedział mi, co stało się z twoją mamą.
Czemu to ukryłeś?
Nie dbałabym o to, gdybyś sam mi powiedział.
Wstydziłem się, dobrze?
Wstydziłem.
Nienawidzę tego, co mama zrobiła tacie.
I tego, co zrobiłem.
Jeśli myślałaś, że taki ze mnie aniołek,
może nigdy nie powinnaś zawracać sobie mną głowy.
To tyle? Po prostu odejdziesz?
Wiem, że nie jestem dla ciebie wystarczająco dobry.
Ale nie zamierzam spędzić całego życia na próbach udowodnienia tego.
Jesteś tchórzem, wiesz?
Nie walczysz o miłość.
Jesteś nią przerażony!
Jade!
Jade.
Jade Butterfield? Gdzie ona jest?
Pokój 376.
Mamo.
Skarbie.
Co się stało?
Kochanie,
miałaś wypadek samochodowy, ale nic ci nie jest.
Gdzie David?
David.
Tato.
Dzięki za przyjście.
Coś wiadomo?
Nie, nie wpuszczą mnie.
Kto...
Jak się czuje?
Hugh Butterfield.
Harry. Harry Elliot.
Masz chwilę?
Nic jej nie będzie?
Między innymi ma złamaną rękę.
Dzięki Bogu, że to nic gorszego.
Spójrz, no bo...
Będziemy wdzięczni, jeśli przekażesz to Davidowi.
I gdy już zobaczymy się w poniedziałek z sędzią,
który jest bliskim przyjacielem rodziny,
nie będzie już tymczasowy.
Czekaj chwilę.
Wiem, jak musisz się czuć, ale to tylko dzieci.
David ma tylko osiemnaście lat. Ma przed sobą całe życie.
Moja córka zdecydowała się ruszyć naprzód.
Nie uszanował tego, a znał warunki.
Że nie mógł pokłócić się ze swoją dziewczyną?
Wkraść się do zoo?
Nie jest kryminalistą, tylko pechowym dzieckiem.
To nie uzasadania zakazu zbliżania się.
Uderzył mnie w twarz!
I jeśli myślisz, że pozwolę córce się do niego zbliżyć,
to postradałeś rozum.
Mogła tam umrzeć.
Może zachowywać się jak lekkomyślny idiota,
może zniszczyć swoją przyszłość jeśli chce...
Jeszcze jedno złe słowo o moim synu,
a sprawię, że kolejnego już nie powiesz.
Piętnaście metrów!
Jeśli na tyle się do niej zbliży, zostanie aresztowany,
a ja pozwę cię za to wszystko. Straciłem dziecko.
Z kolejnym tak nie będzie.
Nie przez ciebie
ani przez twojego synalka szumowinę.
Nie powinnaś tutaj być, Jade.
Wiem, ale chciałam się pożegnać,
a ma wyłączoną komórkę.
Dlatego, że mu ją zabrałem.
Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuję, jest pojawienie się tutaj policjanta,
jak twój tatuś zobaczy nasz numer na rachunku.
Przepraszam, kochanie.
Niczego nie powiem, obiecuję.
Tak to nie działa.
Teraz muszę chronić mojego syna,
a rozmowa z tobą w niczym mu nie pomoże.
Możesz mu przynajmniej powiedzieć, że go kocham?
Nie proś o to, Jade. To nie w porządku.
Pójdziesz na studia, rozpoczniesz nowe życie.
To najlepsze, co możesz teraz dla niego zrobić.
Jak leci, stary?
Może powiesz mi, dlaczego tutaj jesteś.
Chyba tata chciał, żebym z kimś porozmawiał.
Chodziłam do jego warsztatu przez dlugi czas
i nic o tym nie mówił, więc...
Chyba chce, żebym poczuł się lepiej.
Ruszył naprzód.
Myślisz, że nie dasz rady?
Myślę, że nie powinienem.
Może niektórzy znaleźli
osoby, z którymi chcą spędzić resztę swoich dni.
Zaczyna się wtedy ich życie.
Co, jeśli Jade była tą jedyną,
a ja pozwoliłem jej odejść?
Żałowałbym tego do końca moich dni.
Podoba mi się tutaj.
Przepraszam. Zostawić cię samą?
Nie. Po prostu tęsknię za domem.
Czas pomaga.
To wolny i bolesny proces, ale pomaga.
Rozmowa także.
Spotykanie się z ludźmi, z przyjaciółmi.
A ona stanie się jak książka, którą przeczytałeś dawno temu.
Zawsze chciałem mieć Porsche.
Wiesz? To życie...
Myśli pani, że to możliwe?
Jeśli uwierzysz, że tak będzie, to się spełni.
A jeśli nie,
pewnego dnia się obudzisz
i zorientujesz, że ani razu o niej nie pomyślałeś.
Będziesz wtedy wolny.
W porządku, synu?
Nie.
Czego ty chcesz, David?
Jej.
Nie wiem, czemu tego nie rozumiesz.
Może po prostu nie chcę.
To, co stało się z twoją mamą, było moją winą.
Zbyt ciężko pracowałem.
Nie uszczęśliwiałem jej.
Może nigdy mnie nie kochała. Nie wiem.
Nigdy o nią nie walczyłem.
Ale widziałem ciebie i Jade razem.
Kochała cię.
Wierzyła w ciebie.
Nie pozwolę ci popełnić tego samego błędu, co ja.
Walcz o nią.
Przejmie sklep i cię oskarży.
Niech tylko ten dupek spróbuje.
Kochasz ją?
Tak.
Naprawdę ją kochasz?
Naprawdę.
Więc o nią walcz,
a ja będę wtedy z ciebie dumny.
Zawsze się zastanawiałem, kto tak robi.
Wstydliwe, ale potrzebne.
Chcesz iść na kawę?
Nie znałeś Hugh przed tym wszystkim.
Nie straciłam całej nadziei.
Jeśli przetrwamy utratę dziecka,
uda nam się przetrwać wszystko.
Wiem, co się wydarzyło, David.
Nie osądzaj mnie, nigdy nie byłeś żonaty.
Jak ona się ma?
Ma chłopaka.
Nazywa się Miles.
Też uczęszcza na zajęcia przygotowujące.
Nie chciałeś tego usłyszeć, przepraszam.
To nic nie zmienia.
Nie sądzę.
Przyjeżdża na święta?
Tak, ale Hugh nie spuści z niej wzroku.
Odzyskał córkę i teraz nie pozwoli jej odejść.
Po prostu powidz, gdzie będzie.
Spotkam się z nią wszędzie, gdziekolwiek zaaranżujesz spotkanie.
Nie mogę, David. Przepraszam.
Anne, proszę.
David nie dostał się na UGA.
Wiedziałeś o tym?
Nie.
Nie jestem zaskoczony.
A ja owszem.
Dlatego zadzwoniłam do Helen, a ona powiedziała, że nie dostała mojego listu.
Powiedziałeś, że go wysłałeś.
Bo wysłałem.
Hugh.
Jak mogłeś upaść tak nisko?
Zrujnowałeś jego przyszłość.
Ledwo się trzyma.
Skąd wiesz, jak się czuje?
Bo się z nim widziałam, Hugh.
To nie było w porządku z twojej strony.
Widziałaś się z nim?
Tak.
Pytał o Jade?
Oczywiście, że tak.
Powiedziałaś mu, że dzisiaj przylatuje?
Hugh?
Hugh.
Hugh, to jest to.
Twoje zachowanie określa resztę naszego życia.
Odpuść.
Przestań prześladować to biedne dziecko i spójrz, kim się stałeś.
Nie.
Przepraszam.
-Proszę pana. -Muszę się tam dostać.
-Musi pan wrócić do kolejki. -Posłuchaj, moja córka może być w niebezpieczeństwie.
Mamy nakaz...
Ma pan bilet lotniczy?
Proszę zwolnić, proszę pana.
Przepraszam.
-Nie mogę, David. -Przepraszam.
Musiałem się z tobą zobaczyć. Wiem, że to szalone.
Możesz zostać aresztowany.
-Mój tata tutaj jest. Możesz iść do więzienia. -Wiem.
Po prostu mnie wysłuchaj, dobrze?
Dwa bilety.
Możemy wydostać się stąd dzisiaj wieczorem. Dokądkolwiek.
To nie koniec, Jade.
Nie wierzę, że to koniec.
Nie przeszło mi.
I nie sądzę, by twoje uczucia się zmieniły.
Kochasz tamtego gościa?
Tak jak mnie?
Kochasz?
Oczywiście, że nie.
Nikogo nie pokocham tak jak ciebie.
-Wylatujemy wieczorem. -Dobrze.
-Coś wymyślimy. -Dobrze.
Zostawimy za sobą to miejsce.
Obiecujesz?
-Obiecuję. -Okej.
Idź.
Mam nakaz przeciwko facetowi,
który mógł przejść przez ochronę.
Przyleciała z Providence.
-Jest w bramie 11, muszę się tam dostać. -Tato.
-Cześć. -Cześć.
-Wszystko gra? -Tak.
-To dobrze. -Wszystko w porządku?
-Tak, wszystko ok. -Tak.
-Wszystko gra. -Dobrze. Miłego dnia.
Prowadziłaś MG?
Nie, to musiał być Keith.
To ten.
Kiedy odtwarzacz CD nawalił, musieliśmy przenieść wszystkie płyty na dół.
To niesamowite.
Co wy tutaj robicie?
Tylko słuchamy.
Zawsze miał najlepsze płyty.
To nie powinno...
Popatrz na to. Porysowałeś ją.
Od razu powinieneś włożyć je do opakowań.
Tato, to tylko płyty.
To rzeczy. Chciałby, żebyśmy ich słuchali.
Nie ma go tu, żeby zapytać, prawda?
Chyba nie.
Keith.
-Gdzie idziesz? -Do Sabine.
Keith, co się stało?
Zakłóciliśmy porządek w muzeum. No nie mogę...
Za każdym razem, gdy staram się coś zrobić,
on na mnie naskakuje,
a ja tak dłużej nie mogę.
Przykro mi.
Nie miał szacunku dla rzeczy Chrisa.
Wie lepiej.
-Gdzie idziesz? -Z moim synem.
Przepraszam, kochanie.
Nie możesz już więcej ustalać dla nas zasad.
-Jesteśmy dorośli. -No to się tak zachowujcie.
Przez cały czas chciałeś, żebym wybierała.
I w końcu to zrobiłam.
Zdecydowałam się żyć własnym życiem.
Wybieram Davida.
Jade. Jade.
Jade.
Jade!
Zaraz wyjdę.
Okej.
Co robisz?
Tato! Tato!
Tato, przestań!
Ostrzegałem cię, David. Nie zabierzesz ze sobą moją córki.
Tato!
Wracaj do samochodu.
-Wynocha z mojej własności. -Tato, nie! Tato!
Mówiłem, żebyś trzymał się z dala od mojej rodziny!
Ona chce iść ze mną!
-Proszę! Tato! -Wracaj do tego pieprzonego samochodu!
Tato, przestań! Zabijesz go!
Ona chce być ze mną.
Chodźmy. No dalej.
Nie, nie.
Tato!
Nie, nie.
Hugh?
Hugh? Keith?
Hugh?
Hugh, chodź. Musimy iść.
Pomóż mi zabrać jego rzeczy!
Za dużo dymu. Chodź.
Nie otwieraj okna!
Mój tata i chłopak są w środku!
-W środku? Na górze? Na dole? -Nie wiem!
David!
Musimy iść!
David!
Wstawaj.
W porządku?
Tak, wszystko gra.
David!
Nic mi nie jest.
Czekaj! Gdzie Anne? Keith!
nie ma ich!
Hugh!
Hugh.
O mój Boże.
Tato!
David!
Anne jest w drodze.
Nie mogłem go uratować.
Próbowałem.
Po prostu...
Nie mogłem.
I co ja zrobiłem...
Ludzie, których zraniłem.
Przepraszam.
Nie wiem, jak to się stało.
W porządku.
Nie jest za późno.
Chyba został wystarczająco ukarany.
Niech zabierze cię na lotnisko.
Chce. Powiedział mi tak.
Dobrze?
Okej.
Chodźmy.
Jak się masz, mamo? Dasz sobie radę?
Nie wiem.
To coś, czego potrzebowaliśmy z twoim tatą.
Nie oznacza to, że część mnie nie będzie go kochać
i może pewnego dnia znów znajdziemy wspólną drogę.
Nie chcę cię tak opuszczać.
Musisz.
To twoja miłość mnie inspiruje, Jade.
Codziennie.
Tak?
Jestem tutaj, gdybyś mnie potrzebowała.
A nawet jeśli nie będziesz, to i tak dobrze.
Kalifornia? To daleko of Brown.
Co właściwie zaplanowałeś?
Obiecałem zatrzymać to w sekrecie, wybacz.
Ale mamy dwa dni do powrotu na Rhode Island,
więc pomyślałem, że sprawię, iż będą niezapomniane.
-Powiedz mi. -Nie mogę.
Niespodzianka!
-Co? -O tak.
O Boże.
O mój Boże.
Mama cię zabije, wiesz?
No to będziemy musieli zrobić to dwa razy.
Ja, Keith, biorę ciebie, Sabine, za żonę.
Moja pierwsza miłość była wszystkim.
Taka, o której nie zapominasz.
Nie próbujesz.
Nie chcesz.
Miłość tak duża, silna,
że nigdy nie umiera, nie zanika,
nie traci swojej energii.
Taka, o którą walczysz.